คุณอยู่แถวนี้เหรอ?
คืนนี้ขอไปนอนที่บ้านด้วย ได้มั้ย?
ฉันไม่มี ที่ไป
เฮ้...
WET WOMAN IN THE WIND
นี่, คุณ...
คุณ...
ฉันไม่ได้หมายถึง อยู่ฟรีนะ, อย่าดูถูกกัน เกินไป
นี่คุณ, คุยกันหน่อย..
ไง?
เธอจะจ่าย ยังไง?
จ่าย.. ฉันเหรอ?
เปล่าซะหน่อย, เธอเป็นคนจ่าย
5,000 เยน เป็นไง? ฉันคิดไม่แพงหรอก...
จริงมั้ย? พี่ชาย...
ไม่ได้อึ๊บ ญ. มาพักใหญ่แล้ว, ใช่มั้ย? จับปุ๊บ.. ก็รู้ปั๊บ..
อ้าว, เฮ้ย, อย่า...
นี่, คุณ...
แน่ใจเหรอ ที่ปฏิเสธฉัน...
เฮ้...
ฉันเกลียดมากเลย ที่ถูกปฏิเสธ.
♪ ใต้ร่มเงา, ต้นไม้-ใหญ่ต้นนั้น ♪
♪ เราสอง, อิงแอบแนบชิด สนิทกัน ♪
♪ สุขหัวใจ มิใช่ความฝัน ♪
♪ ใต้ร่มเงา, ต้นไม้-ใหญ่ต้นนั้น ♪
"ซิลเวอร์รู้ว่า สิ่งที่บ็อบพูด เป็นความจริง. น้ำเสียงฟังดู ราบเรียบ..."
♪ เอ บี ซี ยกทรงชั้นดี ♪ ♪ ผู้หญิงชอบใส่-เสื้อใน, เอ บี ซี.. ♪
♪ อัยยะ อัยยะ, นมโตดี ♪
♪ เดินไปทางไหน หนุ่ม หนุ่ม เหลียวทันที ♪
♪ มีมือขยัน มาคอยบีบขยี้ ♪ ♪ นมเล็ก-นมใหญ่ เลือกใช้, เอ บี ซี... ♪
อ๋อ, ฉันรู้แล้ว...
ที่นี่ น่าอยู่มาก ๆ
อยู่ตามลำพัง ในป่าเขา เงียบสงบ หาได้ยาก
ไปได้แล้ว คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ และผมก็ไม่จ่ายเงินให้ด้วย
ไม่จ่าย..
ผมไม่ชอบผู้หญิง...
แน่ใจเหรอ...
แล้วไอ้ท่อนแข็ง ๆ นี่ มีไว้ทำอะไร?
มันโกหกไม่เป็นหรอกนะ, คุณ...
ยังไม่รีบไปอีก!
หยาบคายมาก.
คุณดูถูกฉันเกินไปแล้ว!
รู้มั้ยว่า ทำไม?
เธอเหมือนหมาจรจัด
อะไรกัน... ฉัน-น่ารังเกียจมากเลย, ใช่มั้ย?
เหมือนหมาจรจัด ที่ต้องอดอาหาร จนตาย
ไม่มีโอกาสเลย แม้เพียงครั้งเดียว?
ที่นี่มีงูและหมาป่า นะ
รีบหาที่พัก ก่อนฟ้าจะมืด
รู้มั้ย, คุณคือเป้าหมายที่ฉันเล็งไว้แล้ว
อย่าคิดว่า จะหลุดรอดไปได้ หนีฉันไม่พ้นหรอก
ขอบคุณครับ
ใช้งานดีมั้ยครับ?
เมื่อคืน เพิ่งเกิดปัญหา
ใช้งาน นานเท่าหรั่ยแล้ว..
3 สัปดาห์ หรือยัง
ก็ ประมาณนั้น ครับ
ขอบคุณครับ
- ระวังสะดุด - ครับ
ถ้าอากาศหนาว คุณจะทำไง?
จะติดตั้งฮีตเตอร์ เพิ่มเติม มั้ยครับ.. ?
ไม่, ถุงนอนของผม-อุ่นพอแล้วครับ
- คุณยูซาว่า ครับ - ครับ
ไปทานกาแฟที่ร้านคุณคูโบชิ กันหน่อยได้มั้ย?
อ๋อ, ได้ครับ เดี๋ยวผมพาไป
ดูเหมือน-ภรรยาคุณคูโบชิ ยังไม่กลับมา
ลูกสาวเค้า ก็เพิ่งเปลี่ยนโรงเรียนใหม่
- อ๋อ,เหรอครับ.. - ครับ
คุณคูโบชิ เป็นรุ่นพี่ของคุณ ตอนเรียนมหา'ลัย ใช่มั้ยครับ?
ใช่ครับ แต่ผมมารู้ทีหลัง เพราะว่าไม่รู้จักกันเลย
จริงเหรอครับ?
นึกว่า พวกคุณสนิทกันดี ซะอีก
ไม่ใช่หรอกครับ
ภรรยาเค้า เป็นน้องรหัสของผม ครับ
จริงเหรอครับ?
วิชาเอก เดียวกัน?
ครับ, วรรณกรรมอังกฤษ
แต่ผมไม่ค่อยสนิทกับเธอ มากนัก..
แปลกจังครับ...
อ่อ.. สวัสดีครับ
ครับ...
โอ้, โคซุเกะ ไม่เจอกันนานเลย
สวัสดีครับ..
บังเอิญจัง..
ไม่คิดว่า จะได้พบกันที่นี่..
เรื่องเมื่อวันก่อน ต้องขอโทษด้วยค่ะ
ไม่เป็นไรครับ
คุณ 2 คน รู้จักกันด้วยเหรอ, รู้จักกันได้ยังไง?
- คือว่า... - จะอธิบายเรื่องเรา 2 คน ยังไงดี?
เมื่อวันก่อน เราเดินด้วยกัน อยู่ช่วงหนึ่ง
เข้าใจแล้ว..
นั่งตรงนั้น ได้มั้ย?
อ๋อ, ได้ครับ..
จะรับอะไรดี คะ?
กาแฟ เบร็นด์ ดีมั้ย?
อ่อ, ครับ...
เอ่อ, คูโบชิซัง, ของผมเป็นกาแฟดำ 200 กรัม นะ
ผู้หญิงคนนั้น น่ารักดีนะ..
ไม่ใช่เสปคของผม ซะด้วยซี...
เอ่อ-คือ, ครับ...
ตามความคิดผม, ผู้หญิง 100 ล้านคน
มี 1 คน ที่ชั่วชีวิตคุณ จะได้เจอเพียงครั้งเดียว
โคสุเกะซัง... ผมเขียนบท-ร้อยกรอง ขึ้นมาใหม่
ช่วยฟังหน่อย ได้มั้ยครับ?
ครับ..
ขอบคุณครับ ที่ไม่รังเกียจ
"คุณเป็นของผม, ผมรู้ได้โดย ไม่ต้องพบหน้า"
"เข้ามาอยู่เคียงข้างกายา ใกล้ชิดสนิทกัน"
"มุ่งมั่นที่จะได้พบเห็น"
"ผมคือชายที่เป็นคนในฝัน"
"เข้ามาด้านหลังอย่างเงียบงัน"
"แล้วยิ้มให้กันด้วยไมตรี"
"คงไม่ใช่เหตุบังเอิญ"
"เป็นการเชื้อเชิญของกามเทพ"...
เจ้านายคะ..
ถ้าการชงการแฟ เป็นศิลปะ
การมีเซ็ก เป็นศิลปะด้วย ใช่มั้ย?
จริงมั้ยคะ..
อย่า.. อย่า...
บอกมา, โคสุเกะ เป็นอะไรกับเธอ?
บอกมา, ชิโอริ..
ไม่, อย่านะ...
เสื้อผ้าชุดนี้ เป็นของคุณนาย ใช่มั้ย?
บ้าเอ๊ย...
ไม่, อย่า...
อย่า.. คิดถึงคุณนายบ้าง...
ไม่, อย่า...
เสื้อผ้า คุณนาย...
หยุดนะ...
ชุดคุณนาย...
"กล่องแห่งความซื่อสัตย์"
คุณเล่นเซิร์ฟ ใช่มั้ย?
อ๋อ, ครับ..
กระท่อม น่าอยู่มากครับ
ขอบคุณ
รสชาดแปลก ๆ น้ำฝนใช่มั้ย?
ผสมฉี่ ด้วยหรือเปล่า?
ให้ทายอีกที?
ขอโทษครับ
ตกลง, คุณเป็นใคร?
เอ่อ, คือ ผม...
ไม่ต้องบอกชื่อก็ได้. เราไม่เคยเจอกันมาก่อน
ถ้างั้นก็..
คงไม่เป็นไร..
ใช่มั้ย?
คือว่าผมเป็นนักเล่นเซิร์ฟ, มันสนุกมาก
เป็นกีฬาที่เจ๋ง สุด ๆ
อยากลองเล่นดูมั้ย?
นี่...
อยากได้ฉัน หรือยัง?
แต่คงไม่กล้าสินะ.. เพราะถ้าทำ-คุณก็แพ้...
ไง?
อย่าบอกนะว่าคุณกำลังนอน.
ให้ผมอยู่ของผมเถอะ..
เดี๋ยวนะ! อย่างเพิ่งวางสาย.
ฟังนะ.
ผู้ชาย.. คนก่อน.. อยากจะบอกขอบคุณ...
อย่าหยุดซี่..
ผม.. ผม..
อะไรกัน?
ผมบอกคุณ.. ว่าอย่า...
แม้ของเค้า จะเล็กไปหน่อย
แต่ก็ อึดไม่เบา...
ทำดี ๆ สิ!
อย่าตบผม! ซิลลี่...
ฟัง..
ถ้าคุณบอก...
...อยากได้ฉัน ล่ะก้อ...
...ฉันจะรีบ ไปหาคุณ...
ไปหาคุณเดี๋ยวนี้เลย.
ว่าไง? จะพูดมั้ย?
ตอบฉันมา...
สวัสดีจ๊ะ.
วันนี้ อากาศดีนะ
อย่าเข้าใจผิด
ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ เลยแวะมาขอรับคืน...
ฉันต้องเอากลับไป เพราะว่า มันเป็นของลูกค้า
พวกเค้าถามถึง...
คุณขว้างทิ้งไปเหรอ?
นี่... ฉันอยากได้คืน, พูดจริง ๆ นะ...
นี่ โคสุเกะซัง, หาให้หน่อยได้มั้ย?
ไปหาเอาเองก็แล้วกัน...
ก็มันมีงู กับหมาป่า ไม่ใช่เหรอ?
นี่...
ต้องการอะไรกันแน่?
คุณมาที่นี่ทำไม? มาเพื่ออะไร?
ฉันมาเพราะว่า, ฉันเป็นนักล่าสวาท.
นี่ โคสุเกะซัง, คุณเคยดูหนังในโตเกียวมั้ย?
คุณอยู่ที่นี่-คงไม่ไป, ใช่มั้ย?
รู้ได้ยังไง?
เดาเอา..
ผมจะบอกอะไรให้
ถ้าคนเราเข้าใจอะไรลึกซึ้ง เค้าก็จะอยากอยู่ตามลำพัง
อยู่อย่างสันโดษ, ผมอยากอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เพราะคุณเข้ามาวุ่นวายกับผม
เข้าใจมั้ย?
นั่นอะไร?
ที่ไหน?
ตรงนั้นไง
นั่นคือจ้าวแห่งพงไพร.
ไม่ใช่หมาป่า, มันมาจากอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่
เหรอ...
นี่...
ฉันคิดอยู่เสมอว่า, จะเป็นนักแสดงชื่อดัง คุณเห็นด้วยมั้ย?
ถ้าเป็นแบบนั้น, คงจะดีไม่น้อย
ได้ยืนบนเวที ที่มีแสงไฟสปอตไลท์ส่อง
ยืนตรงนี้, มองไปโน่น หันกลับมา-พูดว่า "ไม่จริง"
ตรงนี้? หันกลับ?
ไม่จริง..
พูดคำเดิมไปเรื่อย ๆ
พูดคำเดิมเหรอ..
คำพูดเดียวกัน แต่ใช้น้ำเสียงต่างกัน จะให้ความรู้สึกแตกต่างกัน
ไม่จริง..
อารมณ์แปลกใจและดีใจ อารมณ์อื่นซิ
ลองอารมณ์โกรธหน่อย..
ไม่จริง..
อารมณ์ สงสัย..
ไม่จริง..
กวนโมโห..
ไม่..จริง..
อารมณ์ผิดหวัง
ไม่จริง..
ทีนี้ลองพูดคำว่า "จริงเหรอ"
อารมณ์แปลกใจ
จริงเหรอ..
โมโห..
จริงเหรอ..
ดีใจ
จริงเหรอ..
สงสัยใจ.
จริงเหรอ..
ยินดี.
จริงเหรอ..
จับปลายไม้..
คราวนี้ไม่ต้องพูดอะไร
อารมณ์โกรธ..
อารมณ์แปลกใจ.
อารมณ์ดีใจ.
สงสัยใจ
เอาชนะ
คูโบชิซัง..
บ้าเอ๊ย, เธออยู่ไหน?
คูโบชิซัง..
ผู้หญิงอยู่ไหน?
ผู้หญิงคนไหน?
พนักงานของคุณเหรอ?
แกฟันเธอไปแล้วใช่มั้ย?
ไม่เคยเลย, บ้าไปแล้วหรือไง?
ถ้าแตะต้องเธอล่ะก้อ, คงไม่ต้องบอกนะว่าจะโดนอะไร
คูโบชิซัง..
ทามากิซังล่ะ
จำเมียกับลูกตัวเองได้มั้ย, อย่าลืมซะล่ะ
กล้าพูดแบบนี้เหรอ..
ตลกใช่มั้ย?
ตลกมากใช่มั้ย?!
เปล่า..
อย่า...
อยากลองดีใช่มั้ย...
แกทำลายครอบครัวฉันจนป่นปี้..
เมียฉันเป็นคนซื่อในเมืองนี้
แกมันมีความรู้แต่ไร้สมอง
เอากันที่ไหน? ในกระท่อมหรือกลางแจ้ง?
เข้าใจผิดแล้ว คูโบชิซัง
เมียฉันบอกมาหมดแล้ว เธออยากนอนกับแก.
จำไว้นะ, ถ้าขืนแย่งผู้หญิงของฉันอีก
แกตายแน่..
เค้าจูบคุณ ด้วยความโกรธ, ใช่มั้ย?
ปล่อยฉันนะ
ไม่ได้แอ้มหรอกนะ..
พนักงานของคูโบชิซัง
เธอชื่อ ชิโอริซัง, ใช่มั้ย?
ได้ยินว่าเธอมีสัมพันธ์ กับพวกเล่นเซิร์ฟบริเวณนี้
รู้มั้ย, ที่สถานีรถไฟกิตาฮามะ
หนึ่งในคนพวกนั้น ไปที่ร้านกาแฟของคูโบชิซัง
คนพวกนี้สาบานเป็นพี่น้องกัน ตอนนี้คูโบชิซังได้รับบาดเจ็บ
เค้าคงเคยมีเรื่องกับบางคน ในกลุ่มนักเล่นเซิร์ฟ
อายุเยอะแล้ว ไปมีเรื่องชกต่อย
ไม่เข้าท่าซะจริง ๆ
เมียเค้าว่าไงบ้าง?
ไม่ยอมรับสาย
ขนาดพยาบาลยังติดต่อไม่ได้เลย
ได้ยินว่าคุณมีเรื่องทะเลาะวิวาท
เป็นไง..
ยังพอยิ้มได้มั้ย?
ได้..
เอ่อ, แหวนเหรอ..
ไม่อยากจะเชื่อเลย
แค่ถอดวางไว้แป็บเดียว เธอก็เอากลืนลงท้องไป
อ้วกออกมาไม่ได้..
ตอนนี้อยู่ในท้องเธอ, ไม่รู้อีกนานมั้ยกว่าจะขี้ออกมา
อ้าว, เป็นอะไรเหรอ?
โทษครับ, ไม่สบายนิดหน่อย
คงจะกินอาหารมีเชื้อโรค
อยู่ตรงนั้นมันก็ลำบากเหมือนกัน
คุณรู้นี่ว่ากุญแจร้านซ่อนตรงไหน
มีอาหารอยู่ในครัว, ทานได้นะ แล้วก็ขึ้นไปนอนที่ห้องชั้นบน
ทำไมใจดีกับผมนัก?
อยากจะขอโทษเหรอ?
ก็, ถ้าเป็นไปได้, หากทามากิโทรมา
ช่วยบอกเธอด้วยว่า..
ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่ ผมตั้งใจแบบนั้น
ความจริงแล้ว..
เราสองคนไม่เคยมีอะไรกัน
ช่างมันเถอะ, ลืมให้หมดทุกอย่าง
ตอนนี้ผมลืมหมดแล้ว..
นะ..
ครับ..
ถึงแล้ว
- ยูซาว่า... - ครับ.
ถ้าคูโบชิออกจากรพ. เอาแหวนนี่ให้เค้าด้วยนะ
บอกเค้าว่า, จากชิโอริ
ไม่ต้องพูดถึงผมนะ
เป็นเรื่องของพวกเค้า ไม่เกี่ยวกับผม
เข้าใจครับ..
ผมจะไม่พูดถึงคุณอย่างแน่นอน
ผมจะเก็บความลับนี้ไว้
อย่าบอกใครนะ
ผม, ไว้ใจคุณมาก..
ไม่เจอกันนานแล้ว
อะไร? ไม่เชื่อใจฉันเหรอ?
ไม่เอาน่า, อุตส่าห์เดินทางจาก โตเกียวมาหาคุณโดยเฉพาะเลย
สัญชาตญาณของฉันมันบอก..
คุณมีปัญหาเรื่องผู้หญิง...
อย่าสูบบุหรี่ในนี้..
จู่ ๆ คุณก็บอกว่าอยากอยู่คนเดียว
ฉันกลัวว่าคุณจะหนีไปฆ่าตัวตายที่ไหนสักแห่ง
ผมหลบมาที่นี่ เพราะไม่อยากอยู่ใกล้ผู้หญิง ขอร้องเถอะ ให้ผมอยู่ตามลำพังได้มั้ย
ไม่..ได้... โคสุเกะ ที่รัก...
ออกไป ถ้าไม่อยากถูกข่มขืน..
รออยู่...
เห็นแล้วใช่มั้ย, มีใครมาด้วย...
นักแสดงละครรุ่นใหม่
- เอโอกิ ครับ - มิโดริกาว่า ครับ
- คูริตะ ครับ - คุวาโนะ ครับ
ผู้ช่วยฯ-ของฉันเอง, แฟนฉันเป็นนักเขียนบทชื่อโคสุเกะ คาชิวากิ
ซันโจ ยูโกะ, ค่ะ
พวกเราจะเดินทางไปที่ฟูกูชิม่า, มิยากิและอากิตะเพื่อแสดงละคร
แต่เมื่อคืนนี้เกิดแผ่นดินไหว..
- แผ่นดินไหว..? - ฮะ..
ไม่รู้สึกบ้างเลยเหรอ? พวกเราขอพักที่นี่ซักคืนนะ
ขอพักที่นี่? แล้วจะนอนกันยังไง?
ไม่ต้องห่วง.... พวกเรามีเต้นท์, นอนในเต้นท์กัน
แล้วก็เตรียมอาหารมาด้วย
ใต้เท้า, นี่คือศีรษะของนาง..
จริง ๆ ครับ...
แล้วศพล่ะ?
ครับ, ตามที่รายงานให้ท่านทราบ ศพได้หายสาปสูญไปแล้ว
อะไร? มีแต่หัว-หาตัวไม่พบอย่างนั้นหรือ?
ยอมรับว่าเป็นศีรษะของผู้หญิงคนนั้นจริง
แต่เจ้าบอกว่าศพหายไป หาไม่พบ?
หาไม่พบครับ..
- หาไม่พบ? - หาไม่พบครับ..
ใต้เท้าครับ, ข้ามีเรื่องรายงานให้ทราบ
เจ้าเป็นใคร?
เจ้าของโรงเตี๊ยมครับ
ว่ามา..
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในเมือง ที่หน้าโรงเตี๊ยมของข้า
จู่ ๆ ผนังกำแพงก็เกิดเป็นรูขึ้น
แล้วก็มีศีรษะสตรีนางหนึ่งโผล่ออกมา
หน้าตาสะสวย, แต่มองไม่เห็นตัวนาง
นางเริ่มหัวร่อด้วยเสียงที่ดังมาก, มีคนพยายามจะดึงนางออกมา
แต่นางก็หายกลับเข้าไปในรูนั่น แขกที่มาพักเริ่มขวัญเสีย
ชาวเมืองจึงตกลงว่าจ้างนักดาบผู้นี้
เมื่อเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้นอีก นักดาบก็ตวัดดาบ ฟันไปที่คอของนาง
โลหิตพุ่งกระจายไปทั่ว รวมทั้งที่ศีรษะ
แล้วก็ล่วงลงสู่พื้น, แต่ในรูนั่น กลับไม่พบว่ามีสิ่งใด
เกิดเหตุที่ใด?
เหตุเกิดที่โรงเตี๊ยมของข้า, เอ่อ..
ที่ลานกว้าง หน้าโรงเตี๊ยม...
นางอยู่ที่นั่นใช่มั้ย?
ไม่ ใต้เท้า, ที่กำแพงไม่มีสิ่งใดเลย
มีแต่ศีรษะของนาง ที่ยื่นโผล่ออกมาจากรูนั่น
หัวของสตรีนางนี้?
ใช่ครับใต้เท้า...
แกเป็นคนตัดศีรษะใช่มั้ย?
ใช่ครับใต้เท้า...
ถ้างั้น, การฆาตกรรมครั้งนี้ แกเป็นฆาตกรฆ่าคนตาย..
ใต้เท้า, ตามที่ข้าได้กล่าวไว้
นักดาบพเนจรผู้นี้ ไม่ได้เป็นฆาตกร
พอ.. พอ.. พอ.. พอ.. พอ..
การแสดงท่าทางก็ดีอยู่ แต่การแสดงอารมณ์ยังใช้ไม่ได้
ต้องการแสดงอะไรให้ผู้ชมดูเหรอ?
นักแสดงที่ดี ต้องแสดงออก ทั้งกิริยา ท่าที และน้ำเสียงให้ผู้ชมได้เห็น..
ขอโทษครับ
เอาล่ะ.. ลองเปลี่ยนบทดู, แล้วซ้อมใหม่
เธอ 2 คน เปลี่ยนบทกัน
เธอ 2 คน เปลี่ยนกัน
อีกอย่าง, เข้าใจบทของผู้อื่น จะทำให้เข้าใจบทของตัวเองด้วย
- ซ้อมอีกที.. - ครับ..
พร้อมแล้ว..
เริ่มได้..
ใต้เท้า, นี่คือศีรษะของนาง..
จริง ๆ ครับ...
แล้วศพล่ะ?
นี่เป็นบทที่ผมเขียนเหรอ?
ใช่ค่ะ..
พวกเด็ก ๆ แสดงดีมั้ย?
เอ่อ, ผมว่า.. อย่าใช้คำว่า "แสดง" เลย ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่..
ถูกของคุณ..
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในเมือง....
พอ..
ทำอะไรกัน? น่าเบื่อชะมัดเลย
เป็นการแสดงที่ไร้อารมณ์มาก อยากเป็นนักแสดงต้องทำให้ดีกว่านี้..
ครับ...
ตั้งใจแสดงกันหน่อย
หือ...?
เธอเป็นใครกัน?
หมาจรจัดแถว ๆ นี้
อ๋อ.....
ผู้หญิงที่สร้าง "ความลำบากใจ" ให้?
ช่างเถอะ, อย่าไปยุ่งกับเธอ...
ดูเหมือนว่าเธอดูพวกเราซ้อมบทละครอยู่
งั้น, ช่วยติชมหน่อยได้มั้ย?
นี่คุณ, เธอพูดไม่ได้เหรอ?
เข้าใจแล้ว
โคสุเกะซังเรียกเธอว่าหมาจรจัด
เธอก็เลยทำตัวเป็นหมาจรจัด...
ก็ดีเหมือนกัน
เป็นหมาจรจัดแบบนั้นแหละ..
ตั้งชื่อหมาตัวนี้ว่าออสการ์
อยู่ในป่าใหญ่กับเจ้าของผู้รักสันโดษ
เธอเป็นหมาจรจัด เลยพูดภาษาคนไม่ได้
ถ้าหากมีอะไรที่จะบอกเค้าล่ะก้อ
ก็จง.. แสดงกิริยาท่าที ที่สื่อความหมายให้เข้าใจ
ลองดูนะ..
ไม่มีทาง, ทำไมต้องทำตามคำสั่งด้วย
นักแสดงที่ดี คงไม่ทำตามคำแนะนำห่วย ๆ
ความเห็นของเธอ ไปบั่นทอนความสามารถผู้อื่น รู้ตัวบ้างหรือเปล่า?
คงใช่..
ฉันจะลองทบทวนดู ขอเวลาหน่อย..
ไม่จำเป็น, ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นเอง
ฉันจะแสดงอะไรให้ดู
ฉันเป็นสุนัขปีศาจที่มีเวทมนต์
เสกเป่าคาถาให้ตัวเองเป็นมนุษย์
ขณะแปลงร่าง ต้องทุกข์ทรมานอย่างมาก
แต่เมื่อ-มนต์ตราค่อย ๆ เสื่อมลง
จนสูญสิ้นไปในที่สุด, ฉันจะกลับคืนเป็นสุนัขปีศาจอีกครั้ง
และไม่รู้สึกถึง, ความเป็นมนุษย์อีกเลย
อะไรกัน, เจ้าออสการ์? ออส... ออส..
เจ้าออสการ์...
ลุกขึ้นมา, เจ้าออสการ์, เจ้าออสการ์.. เจ้าออสการ์..
โอเค...
นังบ้านั่น เป็นอะไรของมัน?
ผู้หญิงคนนั้นกับเธอ, เรื่องราวเป็นไง?
บอกมาดี ๆ นะ
เธอก็แค่...
จะบอกว่า, แค่ "หมาตัวเมีย กับจักรยานเท่านั้น" ใช่มั้ย...
ฉันรู้ดี, เธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีผู้หญิง
สันโดษเหรอ? เชื่อก็บ้าแล้ว เธอมันพวกเจ้าชู้ไก่แจ้..
กลับโตเกียวกันเถอะ, ไปโขมยผู้หญิงของคนอื่นเนี่ย..
ถ้าเจ้าของเค้ารู้, ต้องเล่นงานแน่ แล้วคุณจะทำไง?
- ผมไม่เคยทำแบบนั้น - ฉันเบื่อฟังคำแก้ตัวของคุณเต็มทีแล้ว
จูบฉัน..
- อะไรนะ? - จูบฉันไง!
โคสุเกะ...
ขอจับหน่อยนะ
แก้ผ้าดีกว่า..
เดี๋ยวขึ้นคร่อมให้นะ
โอ๊ย...
ไปไหนกันหมด?
พวกเค้าไปฟูกูชิม่าแล้ว
แล้วทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีก?
ฉันอยู่..
รับใช้คุณที่นี่ค่ะ
เคียวโกะซังอนุญาตแล้ว
ผมไม่ใช่ผู้ชายคนแรก, ใช่มั้ย?
ค่ะ
ผ่านมากี่คนแล้ว?
เค้าเป็นคนแบบไหน?
ครูพลศึกษา-ตอนเรียนมัธยม
ช่วงซัมเมอร์...
ถูกข่มขืนหลังเลิกเรียน..
แย่จังนะ
เป็นความทรงจำที่เจ็บปวด..
แต่ทุกอย่าง, อยู่ที่ตัวเธอ..
ลืมอดีตให้หมด แล้วเดินหน้าต่อไป อยากไปที่ไหน ไปได้เลย..
แต่ว่า, คุณคะ...
ไม่ต้องร่ำลาก็ได้
เธอต้องไปแล้ว
มีคนรอเธออยู่ที่จุดหมายปลายทาง..
ไปซะ..
แต่ว่า...
คุณคะ!
ไปซะ..
เออ..
เอาเลย..
บ้าเอ๊ย, บ้าเอ๊ย, บ้าเอ๊ย...!
ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว..
เอ่อ... เธอก็เหมือนกันใช่มั้ย? เหมือนกันใช่มั้ย?
ถอดเสื้อผ้าเร็ว ๆ เข้า
"เข้ามาอยู่เคียงข้างกายา"
"ใกล้ชิดสนิทกัน"
"มุ่งมั่นที่จะได้พบเห็น"
จับได้เลย... ไม่เป็นไร...
เสียวอะไรอย่างนี้...
ทนไม่ไหวแล้ว..
อย่าหยุดนะ..
"คุณเป็นผู้หญิง หนึ่งในร้อยล้านคน"
"ผิวพักตร์ ผ่องพรรณ งามสม"
"เอวคอด อก-กลม"
"งั้นผม... ขอมอบ.."
ครับ?
อ่อครับ... คุณนายคูโบชิ...
ไม่ครับ, คูโบชิซังไม่ได้ไปไหน, ครับ..
เอ่อ, เค้าฝากผม, ให้บอกคุณด้วย..., ครับ.
เอ่อ...
ฝากข้อความ-ให้บอกคุณว่า..
“...ไม่ไหวแล้ว...“ ไม่ใช่ครับ เค้าบอก"ขอเริ่มต้นใหม่"....ครับ...
เริ่มต้นใหม่ "..ไม่ไหว.." ไม่-เดี๋ยว...
คุณนายคูโบชิ, เดี๋ยวนะ.. เดี๋ยวนะ..
ไปไหนกันดี?
ถ้าได้อยู่กับคุณ...
จะไปที่ไหนก็ได้ค่ะ...
เสือโคร่งที่หนีออกจาก วัดยูเซ็นจิ, เมื่อวานนี้
ถูกจับได้แล้วโดยผู้ดูแลมัน, แต่ตำรวจยังสงสัยอยู่
จึงได้สอบสวนว่า มันหนีออกมาได้อย่างไร...
”ใครเป็นหมากันแน่?”
นักแสดง... ยูกิ มามิยะ Yuki Mamiya
ทสึกุ นากาโอกะ Tasuku Nagaoka
เขียนบทและกำกับโดย เอกิฮิโระ ชิโอตะ Written and Directed by Akihiro Shiota
ภาพยนต์เรื่องนี้ สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิง
หากสอดคล้องกับชีวิตจริงของผู้ใด
นับเป็นความบังเอิญโดยแท้